ART ATHΙNΑ 2008 or HOW THE SHIT HIT THE FΑΝ

Or the Fun. Το γεγονός είναι ένα πάντως. Πως το συγκεκριμένο “καλλιτεχνικό” γεγονός ήταν γεμάτο από δαύτα.

Είναι γεγονός πως ενώ είμαι γραφίστας και πέρασα και εγώ από το ψώνιο του “contemporary Art” άρχισα από πολύ νωρίς να έχω κάποιες απορίες και ενστάσεις. Ενώ μέχρι και την δεκαετία του 40 περίπου, οι καλλιτέχνες και δημιουργοί ήταν μέρος του κοινωνικού συνόλου ξαφνικά άρχισαν να απομακρύνοντε. Και είναι αλήθεια, πως ακόμα και τα πιο πρωτοποριακά κινήματα ,έφτασαν χωρίς καμία δυσκολία στο ευρύ κοινό. Πάρτε για παράδειγμα τον Γερμανικό Εξπρεσιονισμό που γέννησε ταινίες που μέχρι και σήμερα είναι εντυπωσιακές (Μetropolis, The Cabinet of Dr. Caligari και πολλές ακόμα) Και υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα καλλιτεχνικής, ζωντανής, πρωτοπορίας. Σιγά σιγά όμως όλα άλλαξαν. Και οι καλλιτέχνες σήμερα δεν νοιάζονται για το κοινό τους πια. Εδώ και 50 χρόνια τίποτα δεν έχει γεννηθεί από την ζωγραφική και όλη η πραγματική καλλιτεχνική δημιουργία είναι στα Comics, στον κινηματογράφο, στο Design (graphic, industrial κτλ) και φυσικά στα Video Games. Σε τέχνες που απλά μείνανε στο κοινό τους και δεν αποφάσισαν να κλειστούν στα νεκροταφεία που είναι οι Γκαλερί και τα Μουσεία. Και παρόλο που λατρεύω τα μουσεία, ξέρω ότι επισκέπτομαι έργα άλλων εποχών, εποχών που έχουν πια περάσει…Αναφέρομαι σε νεκροταφεία γιατί μόνο στα νεκροταφεία έχεις τόσο μονοδιάστατη σχέση. Σχέση χωρίς ανάδραση, χωρίς feedback. Δεν ξέρω γιατί επέλεξαν αυτό το δρόμο οι καλλιτέχνες αυτοί. Αλλά ξέρω πως τα έργα τους, που απευθύνονται μόνο στους τεθλιμμένους συγγενείς, είναι και αυτά όπως και το πτώμα. Σάπια και παρακμιακά που μόνο μια “σπείρα” καθηγητών και κριτικών προσπαθεί να μας επιβάλει να μας αρέσουν.

Αυτό ακριβώς είδα και στο ART ATHINA. Μια ατελείωτη πομπή σήψης, παρακμής και αυτιστικής προσήλωσης σε ένα είδος τέχνης που η ίδια η κοινωνία έχει αποβάλει. Ένα έργο που απευθύνεται σε μια μικρή μερίδα, όχι ειδημόνων ή καλλιεργημένων ανθρώπων αλλά εξίσου παρακμιακούς. Και ενώ υπήρχαν ελάχιστες φωτεινές στιγμές, ήταν απλά σαν κομματάκια σαντιγί σε μια τούρτα από σκατά…

Θα κλείσω με μια ερώτηση: Τελικά ποιος κοροϊδεύει ποιόν. Μια κλίκα “κριτικών τέχνης” και “καλλιτεχνών” πείθουν μια μερίδα πολύ πλουσίων, πως τα σκουπίδια τους κοστίζουν πανάκριβα και είναι τέχνη? Ή τελικά μια μερίδα πολύ πλουσίων απλά σκορπάνε λεφτά που ούτως η αλλιώς τους περισσεύουν, για να κάνουν χαβαλέ με μερικά ψώνια  ?

Age of Conan!

Διακόπτουμε την κανονική ροή αυτού του Blog για να ανακοινώσουμε μια έκτακτη είδηση. Έφτασε στα χέρια μου το .Το κουτί ξέχωρα από το πορωτικό design έχει ακόμα : “Χάρτης της Hyboria σε δερμάτινη υφή, 2 in game αντικείμενα , “Making-of DVD” , το soundtrack και τέλος Βιβλίο 128 σελίδων Art of Hyboria. Το μόνο που μου απομένει είναι να δω είναι κατά πόσο αξίζει ως παιχνίδι. Μείνετε συντονισμένοι, μάλλον τη Δευτέρα θα έχουμε ένα πρώτο σχόλιο αφού καώ το ΣΚ. (Μεσοβδόμαδα δεν παίζει, ας όψεται η καταραμένη δουλειά)

Jesus loves everything! (or a mind numbing blow to Darwin)

Δεν σας κρύβω πως από πολύ μικρός είχα πολλές μεταφυσικές ανησυχίες (αν και τώρα ο ίδιος ο όρος “μεταφυσικός” μου φαίνεται χαζός και χωρίς νόημα, θέμα για το οποίο κάνουμε τρελές συζητήσεις με το φίλο μου το Βασίλη). Τελικά καταστάλαξα σε μια πιο φυσιοκρατική θεώρηση, απαλλαγμένη από την παρουσία του θεού-δημιουργού. Πλέον μου έφτανε η θεωρία της εξέλιξης για να δώσω κάποιες απαντήσεις σε λεπτά ζητήματα, όπως λόγου χάρη γιατί δεν τρώω μελιτζάνες ή γιατί έχω ψύχωση με τη σοκολάτα και άλλα τέτοια λεπτά υπαρξιακά ερωτήματα. Πίστευα δε πως με τη θεωρία του Δαρβίνου θα παίρναμε απαντήσεις σε ακόμα πιο αγωνιώδη ερωτήματα όπως πχ οι gay γεννιούνται ή γίνονται και σε τι θα εξελίσσονταν μετά από εκατομμύρια χρόνια τα παιδιά του Superman. Όταν λοιπόν μίλαγα με θρησκευόμενους είχα αρνητική στάση και προσπαθούσα να τους εξηγήσω τους λεπτούς μηχανισμούς της εξέλιξης. Βοηθούς σε αυτή μου την προσπάθεια είχα τους φίλους μας τους Δεινόσαυρους. Το ερώτημα πως “αν τους είχε κάνει ο θεός γιατί τους εξαφάνισε, με αποτέλεσμα να δίνουμε εκατομμύρια φράγκα για να κάνουμε ταινίες για την πάρτη τους” ήταν αρκετό για να διαλύσει και την πιο γερή άμυνα..
Τότε είναι φίλε αναγνώστη που είδα το φως. Την απόδειξη πως τελικά όλα ο θεός εν σοφία εποίησε και όντως είναι θεός αγάπης. Ιδού λοιπόν η απόδειξη.

Spread the gospel λοιπόν φίλοι μου. Εγώ πάντως θα το κάνω μπλουζάκι. Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω, για να εξαπλωθεί η γνώση και πέρα από το Internet.

U.F.O

Διάβασα σήμερα εδώ πως “Δεν αποκλείει την ύπαρξη εξωγήινης ζωής το Βατικανό “ καθώς επίσης εδώ πως “Secret files on UFO sightings have been made available for the first time by the Ministry of Defence. “
Τελικά λες μεγάλο μέρος των Ελλήνων να είναι απλά UFO??? Θα εξηγούσε πολλά πάντως, δε νομίζετε?

Όταν πάρω σύνταξη (με το καλό)!

Διαβάζοντας τον τίτλο είμαι σίγουρος πως θα συμπεράνατε πως έχω και εγώ να προσθέσω σοφές λύσεις (έστω και ετεροχρονισμένα), για το φλέγον θέμα του ασφαλιστικού. Λάθος οικτρό αγαπητέ αναγνώστη, διότι πλέον ότι ήταν να γραφτεί γράφτηκε και δεν έχω να πω κάτι έξτρα (παρεμπιπτόντως συμφωνώ με τις προτάσεις της ΦΙΣ).

Εγώ αναφέρομαι στον πόνο του του εργαζόμενου (εμένα) που χρησιμοποιεί ΜΜΜ (μέσα μαζικής μεταφοράς) και χάνει τουλάχιστον 3 τρόλεϊ και 1 μίνι Bus γιατί είναι τίγκα στον κόσμο.
Και θα μου πείτε βέβαια πως δεν είμαι ο μόνος που το κάνω, αλλά την ίδια ιδέα έχουν και μερικές χιλιάδες ακόμα συνάδερφοι (με την ευρεία έννοια του μισθωτού).

Μακάρι να ήταν έτσι τα πράγματα Οι μισοί και πλέον επιβάτες είναι συνταξιούχοι. Το οποίο με κάνει να αναρωτιέμαι. Γιατί καλέ μου άνθρωπε? Γιατί δεν ξεκινάς πιο μετά? Στις 9? Όταν όλοι θα έχουμε πλέον πάει στις εργασίες μας. Το Ζάππειο δεν θα φύγει. Δεν έχει ραντεβού. Εκεί θα είναι και στις 10.
Αλλά το ζήτημα είναι άλλο. Για άλλη μια φορά βλέπουμε πεντακάθαρα την Ελληνική νοοτροπία. Χέστηκε ο συνταξιούχος για σένα και για μένα που πάμε στις δουλειές μας. Την κάνει την καύλα του? Όλα καλά.

Σίγουρα μερικοί θα έχουν σοβαρό λόγο, αλλά πόσοι? Και από την άλλη όταν εργαζόμουν στο Λονδίνο, το μετρό γέμιζε ασφυκτικά. Αλλά γέμιζε με εργαζόμενους.
Μπορώ να κάθομαι και να γράφω ώρες και ώρες γιαυτό το ζήτημα. Απλά από ένα σημείο και μετά θα γίνω απλά κουραστικός. Κλείνω λέγοντας, πως ναι μεν το κράτος φταίει για…. (τυχαίος λόγος μουρμούρας), αλλά και μεις έχουμε τεράστιες ευθύνες για το τι κάνουμε ο ένας στον άλλον. Και εν πάση περίπτωση σεβόμενος τις ανάγκες του διπλανού μας, σεβόμαστε τον εαυτό μας.

Αλλά ποιος έχασε τον σεβασμό για να τον βρούμε εμείς??